۱۸ تیر روزی ست که دموکراسی لباس عزا بر تن می کند، آزادی مدنی به دست جلادان زخمی می شود، حقوق شهروندی زیر هجوم گلوله و شمشیر سر به زیر می آورد، عدالت اجتماعی به سرزمین های دور تبعید می شود و موجودی به نام دانشجو به جرم داشتن عقیده یی راستین اسیر زندان می شود، روزنامه ی سلام را می شود بست و توقیفش کرد مثل دهها روزنامه و رسانه های دیگری که بسته شدند، ولی افسوس که اندیشه نمی میرد، فکر بیدار به خواب نمی رود و انسان آرمان خواه در مقابل تفنگ و دشنه تسلیم نمی شود، بله مردم تشنه حقیقت طلبی اند، خیابان امیرآباد به این حادثه ها عادت دارد، کوی دانشگاه هیچ گاه خاموش نمی شود، خونهای  ریخته شده پایمال نمی گردند و دانشجو پرچمدار مبارزه با این سیاهی ها ست، او زنده است و نفس می کشد، امید دارد، تفکر می کند و نمی ترسد و برای حق خواهی اش می جنگد، می میرد،اعتراض می کند و نمی خواهد و نمی گذارد که دانشگاه پادگان نظامی شود، دروغ جای راستی بنشیند، و لباس شخصی ها قانون گذارهای خود مختار شوند، وآن وقت است که می شود لبخندی هر چند کمرنگ به دموکراسی زد.

بله، کم کم باید فراموش کرد انتخاباتی وجود داشته و مردمی بی دلیل کشته می شدند، دیگر سوال where is my vote مفهومي ندارد، وقتي كه مي شود راي ها را خريد و فروش كرد، اهالي روستاي من نه سهام عدالت دارند و نه در خانه هايشان گوني هاي سيب زميني پيدا مي شود و آنها بيش از آنكه چشمشان به دستان پر مهر رييس جمهور باشد، نگاهشان را به آسمان دوخته اند و باراني كه قرار است بيايد.

من اينجا كمي احساس خوشي و آرامش مي كنم، وقتي كه حضور غريبه اي را بالاي سر خود احساس نمي كنم و سايه ي سنگين زورگو را، وقتي كه مي بينم درخت گيلاس و زرد آلويي كه خودم كاشتم وآب و كودش را دادم ميوه داده و به ثمر نشسته است، نگاه مي كنم به درخت توت و چشمه يي كه زير آن مي جوشد و سرازير باغ ها مي شود، و سايه ايي كه روي زمين نقش بسته است، مي شود زير اين سايه نشست، دراز كشيد، آب خنكي نوشيد، ميوه اي چيد و به صداي جير جيرك هايي گوش داد كه شادمانه مي خوانند.

من اينجا نه بي بي سي مي بينم و نه بيست و سي، ديگر گوشهايم به دروغ حساس شده اند، شبهاي نوجان مردم به جاي الله اكبر گفتن بر روي بام ها، توي خانه ها شان نشسته اند و سريال جومونگ را تماشا مي كنند، من يقين دارم كه جومونگ از احمدي نژاد و موسوي محبوبتر است، آه جومونگ، حتي يك قسمت كامل آن را هم نديده ام، دختران و پسران اينجا عاشق مي شوند، بدون تلفن همراه، پرادو، كافي شاپ و بي حضورگشت ارشاد، بله من احساس خوبي دارم، حافظ مي خوانم، هواي تازه و پاك را استشمام مي كنم، ميوه ي نو رسيده مي خورم، به سياست فكر نمي كنم، اعتماد ملي و كيهان نمي خوانم و مي توانم به صداقت، آرامش و دوستي و عدالت فكر كنم و منتظر باراني بمانم كه خواهد آمد.